PADÝÞAH ÝLE BALIKÇI
Padiþah maiyeti ile birlikte bir sefere çýkar. Epeyce yol alýrlar. Bu yolculuklarýnda da çok yorulurlar. Uygun bir yer bulup dinlenmek isterler. Bir tepeyi aþtýklarý sýrada yeþillik-sulak bir yer görürler. Oraya varýrlar. Burasý cennet gibi bir yerdir. Salkým söðütler, çeþit-çeþit aðaçlar, kaynayan pýnarlarla dolu olan bu yalancý cennete konuk olurlar.
Herkes bir yana kývrýlýrken padiþah uzakta ýrmak kýyýsýnda bir adam görür. Askerlere bu kiþinin orada ne yaptýðýný sordurur. Askerler geri dönünce bu kiþinin balýk tuttuðunu söylerler. Padiþah yorgun olmasýna raðmen balýkçýnýn yanýna gider:
“-Rast gele hemþerim! Balýk mý tutuyorsun? diye sorar. Balýkçý:
“-Evet, balýk tutuyorum” diye yanýt verir. Padiþah:
“-Oltaný sudan çek. Ucuna yeni yem tak. Ne tutarsan sana o tuttuðun avýn aðýrlýðýnca altýn vereceðim” der. Adam oltasýný çeker, yemini tazeler, Ya Allah Bismillah diyerek oltayý ýrmaða atar. Padiþah ta istirahata çekilir. Bir saat, iki saat derken balýkçý oltanýn ucunda bir aðýrlýk hisseder, sevinçle oltayý çeker. Bir de ne görsünler. Oltaya ceviz kadar, belki biraz daha büyükçe delikli bir taþ takýlmýþ. Balýkçý kara talihine ilenerek/lanet ederek delikli avýný görevlilere verir. Bir yandan da:
“-Ne olurdu ya bir kurbaða, ya bir tosbaða/kaplumba takýlsaydý. Hiç olmazsa çoluk çocuðumun hayatý kurtulurdu” diye yakýnýrken görevliler, delikli taþý alýp Padiþah’ýn huzuruna gelirler. Padiþah balýkçýya:
“- Ne yapalým, talihine küs” der. Hazinedarý çaðýrtarak, bu taþý altýn ile tartýn adamýn baðýþýný verin diye buyruk verir.
Hazine vekili bir terazi getirir. Balýkçýnýn yakaladýðý delikli taþý bir kefeye, öbür kefeye de bir altýn koyar. O ne? Taþ yerinden kýpýrdamýyor. Ýki-üç derken elli-yüz altýn koyarlar taþ bana mýsýn demiyor. Durumu padiþah’a arz ederler. Duruma herkes gibi padiþah ta þaþýrýr. Yolculuktan vazgeçerler. Baþkent Ýstanbul’a dönerler. Bu olay yayýldýkça yayýlýr. Ülke bu konu hakkýnda çalkalanmaktadýr. Her kafadan bir ses çýkar. Herkes kendince yorumlar yapmaya baþlar. Derken günün birinde bir bilgin gelir. Bu delikli taþý incelemek ister. Taþý inceler. Padiþah’a:
“-Padiþah’ým! Benim bu taþ ile bir gece tek baþýma kalmama izin veriniz. Bu taþýn gizemini o zaman çözebileceðime inanýyorum “ diye izin ister. Ýstediði izin verilir. Bilgin kiþi sabah olunca delikli taþýn gizemini çözdüðünü ilan eder. Bütün ahali, taþýn tartýlacaðý alaný doldururlar. Tartý baþlamadan padiþah ta alana gelir. Tartý için koca-koca çekiler getirilir. Bilgin, bunlara gerek olmadýðýný, küçük bir bakkal çekisinin yeterli olacaðýný söyler. Tartý töreni padiþah’ýn iþareti ie baþlar. Hazineden çuvallar dolusu altýn getirtilmiþtir. Bilgin altýnlara gerek olmadýðýný söyler. Buna raðmen balýkçýya padiþah’ýn verdiði söz gereði altýn ile tartýlmasý buyruðu verilir. Terazinin bir kefesine altýn öbür kefesine de delikli taþ konur, taþ yerinden kýpýrdamaz. Ne kadar altýn koysalar taþý yerinden oynatamaz. Bilgin bu denemeyi huzurda yaptýktan sonra kendi buluþunu ortaya koyar. Altýnlarý teraziden alýr. Yerden bir avuç toprak alarak delikli taþýn karþýsýna koyar. Toprak delikli taþýn karþý kefesine konulur- konulmaz delikli taþ hoop diye havaya kalkar. Herkes meraktan çatlamak üzeredir. Padiþah yerinden kalkarak bilginin yanýna gelir. Bu taþtaki olaðan üstü bu hikmetin gizeminin nelerden ibaret olduðunu, büyük bir merak içinde Bilgine sorar. Bilgin, bu olayýn gizemini, hikmetini, þöyle açýklar:
“-Efendim! Bu delikli taþ ölmüþ bir adamýn gözüymüþ. Ýnsanýn gözü altýna doymaz. Onun gözünü ancak bir avuç toprak doyurur.” diye yanýtlar.
………………………………………………………………………………………………………………………………..
| 
